Hot, hotter, hot as hell…ouwe!

Daar zit je dan…30 minuten voor het vertrek met de taxi naar Bangkok airport nog ff een snelle update…

Twee weken geleden begonnen we onze trip naar Bangkok via Saigon, Phnom Penh en Siem Reap. Twee dingen die ons bijzonder zijn opgevallen: hoe meer wij richting Bangkok kwamen hoe heter het werd en hoe meer wij richting het ‘westen’ kwamen, hoe westerser het ook werd.
Cambodja vonden wij beide het land met het lekkerste eten. In Phnom Penh is te zien dat het toerisme in de laatste jaren een vogelvlucht heeft genomen. Veel hotels, veel restaurantje en cafeetjes. De keerzijde is dat de Cambodjanen zelf, die met het toerisme in aanraking komen (hotels medewerkers en tuktuk bestuurders) een stuk onvriendelijker ogen dan de Cambodjanen die je verder onderweg tegen komt. Cambodja is een land met een heftige geschiedenis en dat merk je. Wij zijn natuurlijk naar de Toul Sleng Prison geweest (waar je het bloed van de martelingen nog ziet liggen) en naar de ‘killing fields”. Dit laatste heeft mij echt behoorlijk stil gekregen…de mensenbotten en kleding komt door regen omhoog drijven en daar loop je vervolgens over. Ook de verhalen van de mensen zelf, die door de audio tour galmende, creërden rillingen over je rug…ondanks de hitte.
Ik heb echt respect gekregen voor dit mooie land en de mensen die erin wonen. Bedenk dat nog geen 10 jaar geleden voor hen pas echt ‘de vrijheid’ begon..en zoveel lachende mensen heb ik echt nog nooit tijdens een reis gezien.
In Siem Reap aangekomen hadden wij besloten de fantastische Angkor regio te onderzoeken met de fiets. Lekker op zijn Hollands. Toch is 30 kilometer fietsen in 38 graden niet echt aan te raden…bikram spinning is gewoon echt niet mijn ding. De tempels zelf waren super mooi. Wel moet ik eerlijk zeggen dat ik hallucineerde door de hitte en dus ook minder kon genieten, maar misschien ook wel mooiere dingen heb gezien dan dat er werkelijk waren te zien :-P . De tweede dag hebben wij de zonsopgang gezien op een van de tempels die uitkijkt op Angkor Wat. Fantastische ervaring! Wel een groep Japanners over de rand naar beneden gegooid :-) . De derde dag kwam Tom (ontmoet in Mui NE) met zijn vriendin ook naar Siem Reap. Mooie avonden en tochten in tuktuks mee beleefd.
Toen was er de bustocht naar Bangkok. Lang leve de airco. Natuurlijk zijn wij weer een bankpas verloren…in de automaat…maar hallo het is ook gewoon fuckin’ heet hiero.
In bangok aangekomen hadden wij direct het idee in Europa te zijn beland. KFC, Mcdonalds, noem het maar op. Oja de tuktuks hier zijn duidelijk weggeconcurreerd door de maffia taxi chauffeurs. Bangkok is een interessante stad met veel gezichten. Aziatisch en Europees in een mooie gemixte milkshake. Het enige was…zoooooo ongeloooflijk ziek HEET. Drie dagen banjeren door 39 graden is echt een fysieke en geestelijke en relationele uitdaging! Conclusie: -2 in Nederland…kom maar door!!!!

Please specify a Flickr ID for this gallery

Môt hai ba, yo!

Oftewel, één..twee..drie..proost! Dat hebben wij de laatste weken veel geroepen. De zelf gebrouwde rijstenwijn, oftewel ‘happy water’ kan ik de komende tig jaar niet meer zien.. MAAR vreemd genoeg kreeg ik er geen ‘driesten-koppijn’ van :-) , dat scheelde.
De afgelopen weken hebben wij genoten van het Vietnamese leven aan de kust. Mui Ne is eigenlijk voor niemand aan te raden..tenzij je gek bent op kitesurfen òf op Russische vrouwen (de mannen zijn echt TE lelijk namelijk..). Zoals jullie weten zijn Paul en ik in ieder geval beide gek op het eerste. Daarnaast hadden wij een zeer chill hotel met een zwembad en iedere ochtend ontbijt. Wij hebben ons uitstekend vermaakt.
Het leuke aan een aantal weken op één plek zitten is dat je de (sub)cultuur en mensen beter leert kennen. Iedere dag ontmoetten we dezelfde mensen van en bij de kiteschool. Een mix van Vietnamezen, Europeanen, Russen, Australiërs, Israëliërs en Canadezen. Al snel voelt alles en iedereen vertrouwd. In de avonden gingen we met zijn allen eten en daarna drankjes drinken rondom het kampvuur bij de waxbar. Kortom: het perfecte leven.
Via onze nieuwe vrienden van de VKS (Vietnam kiteboarding school) hebben wij een kijkje kunnen nemen in de typische Vietnamese keuken. Niet alleen hebben wij ons ziek gegeten aan de phô, maar ook krokodil, kikker, geit en struisvogel hebben de revu gepasseerd. Op sommige momenten was ik blij dat ik al enig happy water had genuttigd, alvorens de maaltijd te nuttigen :-p. Vooral het einde van de maaltijd was een feest. Dan was het namelijk tijd voor het ‘chicken-head’ spel. Dit gaat als volgt: men neme het overgebleven gebraden hoofdje van de kip, prikt deze op een stok en doet deze in een leeg bierflesje. Vervolgens mag iedereen aan de tafel tegen de kop schieten met zijn/haar vinger. Degene naar wie de ‘checken-head’ wijst moet een shot happy water nemen. De laatste shot uit de fles wordt gevolgd door het ETEN van de kop. Thank god dat wij beide nooit de laatste zijn geworden…
Daarnaast heb ik nog nooit van mijn leven zo mooi gezongen tijdens karaoke…ik had gewoon 100 punten! Er zijn volgens mij zelfs beelden van..maar die kunnen beter niet openbaar gemaakt worden.
Natuurlijk was er ook nog mijn verjaardag. Tom (mijn nieuwe vietnamese broertje) had een fantastische taart geregeld die ik om twaalf uur mocht uitblazen. Daar stond ik dan. Met mijn blote voeten op het strand taart aan te snijden..in februari!! De helft van de taart belande overigens op een ieders gezicht. Dat schijnt leuk te zijn ;-) .
Wat ook zeker genoemd moet worden is het feit dat ik voor het eerst ‘gesprongen’ en ‘toe side’ gereden heb!! Zie foto’s, dan snap je het. Paul kan tegenwoordig al de ‘front’ en ‘back roll’!! Foto’s volgen :-p.
Dan was er nog ons middagje motorbiken. Gelukkig is het niet zo dodelijk hectisch als in Hanoi, maar in Mui Ne zijn ook zeker veel motoren te vinden. We hebben het overleefd dankzij Paul zijn rijvaardigheid en anticipatie vermogen. Ik ben echter zo’n vijf keer stilletjes gestorven achterop…
We hebben het oude vissersdorpje bezocht en zijn bij de zandduinen geweest. Een goede invulling van een windloze dag :-) .
Na ruim vijf weken MuiNe was het tijd om verder te gaan, naar Saigon. Saigon is eigenlijk nu Ho Chi Minh city maar elke Vietnamees zegt Saigon, dus ik ook. Vergeleken met Hanoi oogt Saigon een stuk rijker en meer westers. Paul en ik vonden het hierdoor ook iets minder ‘leuk’ dan Hanoi. Toch is dit zeker een stad om gezien te hebben. Al is het alleen om de geschiedenis ervan. Zeer schokkende foto’s gezien in het war museum…en ‘agent orange’ is echt geen oranje agent..:-(
Wij hebben ook een dagtrip door de Mekong delta gedaan. Mooi om te zien hoe de mensen daar leven in dit vruchtbare gebied. De ter plekke gemaakte kokossnoepjes zijn gruwelijk lekker.
Drie dagen geleden zijn wij met de bus vertrokken naar Phnom Phen in Cambodja. De busreis en grensovergang met visum regelen ging vlekkeloos. Dan heb ik het voor het gemak niet over de zes uur durende muzikale terreur van Vietnamese popsterren op dvd, die door de bus galmde :-) .
Over Cambodja blog ik de volgende keer! Daaaaaaag!!

Please specify a Flickr ID for this gallery

Câm on Viet Nam!!

Stand van zaken sinds onze laatste blog:

11,5 uur gevolgen in een vliegtuig
20 uur gezeten in de bus
2 uur gezeten in de taxi
28 uur gelegen en geslapen in de trein
48 uur gevaren op een boot

Dat is dus heel wat Vietnam wat wij in de afgelopen twee weken hebben gezien! Onze conclusie: wat een land! Drie klimaten,veel lieve mensen, goed eten, veeeeeel brommers, veeeel punthoedjes, nog meer rijstvelden en wat een mega interessante geschiedenis!

We zijn onze Vietnam avontuur begonnen in Hanoi. Oftewel in het ‘communistische’ noorden. Afgezien van de vele hamers en sikkels, lelijke groene uniformen en afgebrokkelde lelijke grauwe gebouwen is er van het echte communisme niet veel meer te merken. Paul en ik hadden een aantal ‘bia’ tjes nodig om de drukte aan te kunnen in Hanoi. Wat een chaos! Zoals velen weten die een Aziatisch land aan hebben gedaan, is het oversteken met de ogen dicht gewoonweg de beste en veiligste optie. Vooral niet midden op de weg panikeren, dan wordt het je dood.
Dan was er ook onze lieve oom Ho. Toch vreemd om hem gewoon te zien liggen, alsof ie slaapt. Vooral de gedachte dat hij ‘gewoon’ uitgestrooid had willen worden over het mooie platteland van Vietnam, maakte het een toch wat bizarre ervaring.
Ook was er in Hanoi het bedrijfsfeest van het bedrijf waar Paul mee samenwerkt. Wij werden onthaald als ware helden en moesten vervolgens iets doen (tegenover 60 man) wat zeer eervol is in Vietnam. Ik schaam me hier zo voor..dat ik verder niet uit de doeken ga doen WAT we precies moesten doen…maar denk maar aan volksvermaak nummer één in zuid-oost-Azië en je bent warm..
Wij hadden ook twee tripjes geboekt. Een Halong bay tour en een Sapa tour. Halong bay op de boot was fantastisch. Mega luxe en geen één andere toeristen boot tegen gekomen. Een unicum daar! Ook aardige andere mensen ontmoet. Alles was één grote droom tot ik in de ochtend wakker werd met een dood vogeltje naast me. Paul was getroffen door een of ander virus. Laten we het erop houden dat het toilet nog nooit zo erg zijn beste vriend is geweest als die nacht…
Ik dus als de wiedeweerga in actie want we zouden die avond in een nachttrein hebben moeten zitten richting de bergen. Dat dus helaas moeten cancelen en ook de busreis terug naar Hanoi konden we vergeten vanwege het zieke vogeltje. Het resultaat was dat we in een verschrikkelijk eng raar oud communistisch vervallen hotel terecht kwamen in halong city. Er was echter wél een toilet.
De volgende dag terug naar Hanoi en die nacht werd ik beroofd van mijn gezonde lichaam. Ik had Paul dus toch geen nachtkusje moeten geven… Enfin, drie ‘verloren’ dagen later hebben we Hanoi nog even verder verkend om vervolgens de nachttrein te pakken naar Hue.
Hue ligt ongeveer in het midden van Vietnam. Het staat bekend om het oude paleis van de laatste keizer die in het land heeft geheerst. Ook zijn er een tal van pagodes en tempels te bezichtigen. Kortom na één dag vond Paul (;-)) het mooi geweest en hebben we een ‘DMZ’ tour geboekt. Voor degene die tijdens geschiedenis nooit oplette: DMZ is de demilitarized zone. Dit is de plek waar er zeer heftig gevochten is tussen de Amerikanen en de Vietnamezen. We hebben de zeer indrukwekkende tunnels gezien en het gebied waar veel napalm gebruikt is. Ook hebben we Khe Sahn bezocht. Tim, inderdaad, ‘Born in the USA’ heeft toch een iets andere betekenis dan dat ik vroeger altijd dacht toen ik het refrein meezong!
Na Hue zijn we met de bus naar Hoi An gereden. Hoi an is een fantastisch oud dorp waar vroeger veel verhandeld werd. Vooral de Chinezen hebben hun voetsporen daar achter gelaten. Het zou me niets verbazen als de VOC er ook een vaste stek heeft gehad. S’ avonds schijnen er in Hoi An overal lampionnen en hangt er een bijzonder warme sfeer. De eerste avond struinde we rond langs het riviertje totdat we ineens Tam en Candice voorbij zagen varen in een bootje. Leuke Aussies die we hadden ontmoet tijdens de Halong bay trip. Daar hebben we dus nog wat gezellige momenten mee beleeft in Hoi an. Natuurlijk hebben wij de verleiding niet kunnen weerstaan om ook kleren en schoenen te laten maken. Dat MOET tenslotte als je in Hoi An bent. Drie jurken, twee paar leren slippers, een paar gympen en een boardshort verder. Bij deze bedankt mam en pap, jullie ‘kerst kado’ is goed besteed :-) .
Na 17 uur in de tweede nachttrein te hebben gezeten..kwamen we drie dagen geleden aan in Mui Ne. Een toeristische kustplaats in het zuid-oosten van Vietnam. Je zou het ook Rusland kunnen noemen. De menu’s zijn hier namelijk zelfs in het Russisch. Hier waait zeer veel wind en is het elke dag 30 graden. De komende vier weken zijn wij dus hier te vinden. Nu nog wachten totdat Paul geen last meer heeft van zijn nek…dan kunnen we gaan knallen op het water!!

Xxxxxx aan een ieder
van ons

Please specify a Flickr ID for this gallery

Last…but not least!!

Oke dan…nog ruim 6 uur te gaan tot wij in het vliegtuig zitten naar onze volgende bestemming! Op de valreep nog wat foto’s en wat tekst van deze te gekke laatste week die wij beleefd hebben in dit geweldige land. Zondag had Mike ons meegenomen naar een van zijn favoriete restaurantjes. Een gruwelijke steak gegeten met ‘dutch potato’ kroketten. Hilarisch natuurlijk, aangezien ik die nog nooit in Nederland ben tegengekomen :-) .

Dinsdag waren wij uitgenodigd om mee te gaan met Matt op zijn werkuitje: wijnproeven! En wel in golfkleren! Nou wij natuurlijk even onze kak ervaring uit de kast gehaald en mooie kleren gefixt in een tweedehands shop. Ik dacht dat Engelsen konden zuipen…nou het is wel duidelijk dat veel Australiërs Engels bloed hebben, want wat een alcohol heb ik die dag zien vloeien. Ik zelf was na de eerste wijnproeverij natuurlijk al zo aangeschoten dat ik er om 12 uur ‘s middags al af lag ;-) .

De volgende ochtend zeer vroeg op gestaan om te starten met de Great Ocean Road. Matt, Louise, Paul, ik EN natuurlijk kleine lieve Walter bepakt in de auto. Het was fantastisch. We hebben op 1 van de mooiste gratis campings ooit gestaan, prachtige stranden gezien en veeeeel foto’s gemaakt. Het meest hilarische was wel om kleine ‘sausage dog’ Walter te zien zwemmen in de zee….ik heb nog nooit zulke hoge golven in mijn leven gezien dus besef hoe dat er uit zag!

En als kers op de taart zijn Paul en ik gisteren bij de Australian open geweest om een mooi potje tennis te aanschouwen tussen Federer en Tomic. Natuurlijk won Federer, maar er zaten heel wat leuke rallys tussen :-) !

Nu op naar een niet westers land met veeeeeel cultuur….WIJ HEBBEN ER ZIN AN!

Thanks Australia for these wonderful four months!!! We will not forget you!!

 

Please specify a Flickr ID for this gallery

Is er leven na Frits?

HAPPY NEW YEAR!!
Dat 2013 voor allen die wij liefhebben een fantastisch jaar mag worden!!

Bij ons is het: so far so good! Ik sla voor het gemak mijn lompe ‘drie-keer-verkeerde-pincode-intoetsen-dus-bankpas-geblokkeerd’ actie even over.
Wij waren op het bewuste jaarwisselingsmoment te vinden op de ‘skydeck’ in Melbourne. Oftewel op de 88e verdieping van de hoogste toren in Melbourne, uitkijkend over de gehele stad. Ik zal jullie vertellen, dat is geen kattenpis. Paul en ik waren blij toch Sydney verruild te hebben voor Melbourne. Maar eerlijk is eerlijk vuurwerk vanaf boven gezien, is toch iets te ‘Madurodam’ voor ons en doet wel af aan het ‘ooooh, aah en wooooow’ gevoel. Deze kanttekening geplaatst hebbende, mag men wel concluderen dat wij één van onze aller vetste oud&nieuws tot in ieder geval nu toe, die avond beleefd hebben. Zelfs de kater viel mee.
Anyways, we zijn nu al zo’n twee weken in Melbourne en verblijven bij Matt en Louise. Melbourne is een fantastische stad die qua sfeer aan ‘ons’ Amsterdam doet denken: super goede restaurantjes, hippe barretjes, veel kunst en cultuur. Wederom weinig historie, maar daar houd ik verder over op.
Eén van Pauls eerste successen in het jaar 2013, is de verkoop van onze Frits. Ik was er te emotioneel onder, dus hield mij wat op de achtergrond en met resultaat. In 6 dagen tijd is het gelukt ons huisje op wielen te verkopen voor het bedrag wat wij wilden krijgen. Super dus! Toch betekende dit ook een einde van…en een afscheid…pijnlijk.
Dus snel wat Google research gedaan en uiteindelijk bij een reisbureau de tickets geboekt voor onze volgende bestemming: Vietnam!!!
Plan voor nu is: de 21e vliegen wij naar Hanoi. Daar zullen wij enkele dagen verblijven waarna wij vervolgens in bijna twee weken tijd door het hele land de toerist gaan uithangen. Uiteindelijk zullen we vier weken gaan ‘vakantie vieren’ in MuiNe. Een kustdorp in het zuiden waar zich zeer goede windcondities voordoen. Daar zal ik dus, als alles goed gaat, ook mijn verjaardag vieren. Mocht iemand de behoefte voelen om mij te feliciteren in levende lijve..dan weet je dus bij deze waar je moet zijn :-) .
Zoals jullie ook op de foto’s hebben kunnen zien gedragen wij ons momenteel vooral als echte Melbournse Aussies. Eten, drinken, uitwaaien in het bos of aan de kust en genieten van culturele evenementjes. Komende week staan nog ‘de Great Ocean Road’, een wijntour en de Australian Open op de planning. Dus ja: er is leven na Frits!

Tot slot wil ik iedereen bedanken die de tijd heeft genomen om reacties te geven op mijn blog! Dat wordt zeer gewaardeerd! Ik heb het alleen veel te leuk hier om daar direct weer iets op terug te sturen dus bij deze: super tnx!

Veel plezier jullie allen in het koude-bijna-schaatsende kikkerlandje!

Liefs V(&P)

New? South Wales

Allereerst willen wij iedereen een super MERRY X-MAS wensen!!!
Wij vieren dit jaar kerst in Mallacoota, een klein kustdorpje in Victoria wat geografisch gezien precies in het midden tussen Melbourne en Sydney ligt. Kerstavond hebben wij ingeluid met een heerlijke hamburger van de bbq, zittende in de ‘camp kitchen’ bij een kerstboom! Het weer is momenteel wat wisselvallig, maar met een gemiddelde temperatuur van 25 graden mogen we niet klagen :-) .

De afgelopen weken hebben wij kennis gemaakt met de staat New South Wales. Wat ons betreft kunnen ze ‘new’ weglaten want het landschap lijkt hier verdomd veel op dat in Wales. Echter, het klimaat is natuurlijk veel aangenamer. Dus Frits behoorlijk misbruikt en heel wat kilometers verder kan ik concluderen dat het hier zeker minder tropisch is als in het noorden van Australië maar ook echt de moeite waard om doorheen te rijden.
Zo zijn wij gestart in Byron Bay, waar een ontspannen sfeer uit de hippie tijd nog steeds tot het heden behoort. Daarna ervaren dat het inlandse dorpje Nimbin deze sfeer probeert te overtreffen door daar alleen maar mensen te laten wonen die wel van een stikkie houden. Ik vermoed dat Joko en John zich hier zeer thuis gevoeld zouden hebben als…
Verder hebben wij allerlei kustdorpjes aangedaan met fantastische stranden. Zo nu en dan wanneer er wind was waren we natuurlijk ook op het water te vinden. Het blijft bizar dat in zo’n ‘surf’ land het kitesurfen duidelijk nog een ondergeschoven kindje is. Dit heeft wel het gevolg dat wij de mooiste plekjes voor onszelf alleen hebben gehad en zeg nou zelf…wie wil dat niet?
In de Hunter Valley hebben wij genoten van de wijnproeverij en mooie wijngaarden. De ingeslagen flessen wijn gaan wij vanavond, eerste kerstdag, ontkurken. Daar in de Hunter Valley heeft Paul mij meegenomen naar de ‘christmas lights show’ in de botanische tuinen. 100000enden lichtjes waren daar neergezet om allerlei kersttaferelen uit te beelden. Dus ja ik was als echte kerstmuts, zo blij als een kind.
En toen was er Sydney…wat een stad! Inderdaad die brug en dat opera huis..waoohww. Veel gelopen, gezien en gegeten. Zelfs gekite met Sydney op de achtergrond. Het jammere was echter wel dat er plots werd geroepen dat er een haai gesignaleerd was…slik. Ik dus snel het water uit. Dag later van de locals gehoord dat er altijd haaien zijn en dat er al jaren mensen zwemmen en surfen..dus waar doen wij nou moeilijk over?!?:-s
De laatste dagen zijn wij veel onderweg geweest om zo op tijd in Melbourne te kunnen zijn met oud en nieuw. Daar gaan wij samen met wat vrienden van Paul het nieuwe jaar in luiden.
Kortom, niks te klagen, we missen de regen niet, missen Rutte niet, missen de huizenmarkt niet, en de banenmarkt al helemaaaaal niet!! Conclusie: misschien blog ik dan wel niet vaak genoeg, maar er zullen er nog zekere velen volgen. En heeej, geen nieuws is in ons geval zeker goed nieuws!!!

Whoo hoo hoo Merry Christmasss!!

Life is VANtastic!!!

Time flies when you’re having fun…waaat alweer drie weken niet geblogd?
In Mackay hebben wij ultiem kunnen genieten van de gastvrijheid van Josh & Sabine. Twee keer per dag een warme douche, steaks op de BBQ, wijn en rum in overvloed en zelfs een avond met de boot gevaren rondom de eilandjes voor de kust van Mackay. Naast de gastvrijheid hebben we ook kennisgemaakt met het hart van het Australische nationalisme: sugar cane! Na een twee uur durende tour in een ‘real australian sugar mill’ is onze kijk op suiker voor de rest van ons leven veranderd.
Na 6 dagen gebivakkeerd te hebben in Mackay besloten wij verder te trekken naar het zuiden. Al snel voelden we ons geamputeerd want de lonely planet lag nog ergens in dat mooie huis..:-s.
Desondanks verschillende mooie plekken aangedaan, krokodillen ingeruild voor kwallen in alle soorten en maten, dronken geworden bij de rum proeverij van de enige echte Bundaberg rum en 1000 km afgelegd in één week.
Is iemand van jullie wel eens wakker geworden van een muis die op zoek is naar eten in je o zo fijne kamer? Denk daar eens aan en besef je dan hoe je je voelt als je ‘iets’ hoort knagen in je ‘keuken’ maar in dit geval is je keuken 2cm aan het eind van je bed gesitueerd…in je campervan. Mooi hoor zo’n national park maar die beesten moeten toch echt buiten blijven! Enfin, weinig slaap en een vervroegde lenteschoonmaak was het gevolg en Frits was weer helemaal het beestvrije mannetje.
Ook hebben we onze eerste echte fikse regenbui meegemaakt en wel op de dag dat we Jelle gingen ontmoeten…what are the ods??? Maar niet getreurd want na een dag regen brak gelukkig de zon weer hevig door en kon ik eindelijk mijn kite kunstjes laten zien aan mijn leraar :-) . Paul besloot die dag zich te laten onderdompelen door een golf van 4 meter..wat geen gewenst effect had op zijn toch al wat zeer doende rug (die bedden!). Kennen jullie de tantaluskwelling? Dat is waar Paul in zit…want och och wat was er wind de afgelopen dagen! Ik ben trouwens ook verliefd geworden op de koala. Dit beestje heb ik leren kennen in de Australian zoo ‘home of the crocodile hunter’. En man wat zijn krokodillen toch eng in het echt!
Nu in brisbane beland met wederom Josh & Sabine en natuurlijk nog steeds Jelle. Genieten van het werkloze leven…oftewel het leven is nog steeds VANtastic!!!

en er was wind…

Zo hallo allemaal, het is alweer bijna tijd om mezelf eerst weer even voor te stellen…
drie weken niets gepost..schande! Maar ik ga het goed maken. Onderaan kunnen jullie namelijk flink wat fotomateriaal aanschouwen.
Tja waar moet ik beginnen? Wij blijven ons hier begeven in paradijselijke sferen. Zo’n drie weken geleden begon de wind ook echter aan te trekken. Voor mij dus geen excuses meer  mogelijk. Ik moest en zal mij in het water begeven met een kite. Ondanks de waarschuwingen voor krokodillen dus gewoon gaan. Eerst hebben wij een aantal dagen gekite bij Port Douglas. Ik maakte nog steeds geen echte meters. Paul begon al aardig met zijn kont de lucht in te gaan…ik hielt mijn hart vast. Na 5 dagen was het tijd om weer een tropisch regenwoud park te bezoeken met de bijbehorende ‘creeks’ en ‘waterfalls’. Hoe bizar is het dat paul en ik gewoon ‘geen zin’ meer hadden, in nog een wandeltocht door dit o zo mooie regenwoud…zou het verzadiging zijn of gewoon enorme verwennerietus?
Ik denk het laatste :-)
Na een fantastische route langs de kuststrook en een pitstop bij autobarn in Cairns (toko waar we frits gekocht hebben), zijn we terecht gekomen bij Mission beach. Wederom adembenemend mooi strand. En hier was het waar paul zijn eerste echte hardcore mannen bbq heeft gemaakt. Gruwelijk lekker.
Na wat adviezen van locals kwamen wij terecht bij Alva beach. Toen was er wind…en wind…en wind. Fantastisch mooie plek. Water verschilde zo’n meter of drie tussen de getijen door. Wat inhoud dat er een mega lagoon ontstond waar ik overal kon staan in het water. Perfecte condities om nu eens echte meters te gaan maken….en OF dat gelukt is!!
Na een week onafgebroken bezig te zijn geweest met elkaar, de zee, de wind en mijn boek..vertrokken we naar airlie’s beach. De poort naar de whitsunday islands. Hier konden we er niet omheen om een zeiltocht te boeken. Zo gezegd zo gedikkiedaan. Twee dagen zeilen met wederom: veel wind. Vijfenveertig graden schuin hangen, schildpadden voorbij zien zwemmen, gesnorkeld tussen de vissen en heel wat mooie reef kunnen aanschouwen en he…laten we het vooral niet over het slapen op de boot hebben. Whitehaven beach, waar wij ‘s nachts lagen aangemeerd, bestaat uit 98% puur glas. Dames en heren: dat is pas echt wit en zacht!
Nu beland in Mackay bij een vriend van Jelle. Super gastvrije mensen..en wellicht kan ik hen morgen mij kunstjes laten zien want dan is er……wait for it…..WIND!!!

 

Please specify a Flickr ID for this gallery