Hot, hotter, hot as hell…ouwe!

Daar zit je dan…30 minuten voor het vertrek met de taxi naar Bangkok airport nog ff een snelle update…

Twee weken geleden begonnen we onze trip naar Bangkok via Saigon, Phnom Penh en Siem Reap. Twee dingen die ons bijzonder zijn opgevallen: hoe meer wij richting Bangkok kwamen hoe heter het werd en hoe meer wij richting het ‘westen’ kwamen, hoe westerser het ook werd.
Cambodja vonden wij beide het land met het lekkerste eten. In Phnom Penh is te zien dat het toerisme in de laatste jaren een vogelvlucht heeft genomen. Veel hotels, veel restaurantje en cafeetjes. De keerzijde is dat de Cambodjanen zelf, die met het toerisme in aanraking komen (hotels medewerkers en tuktuk bestuurders) een stuk onvriendelijker ogen dan de Cambodjanen die je verder onderweg tegen komt. Cambodja is een land met een heftige geschiedenis en dat merk je. Wij zijn natuurlijk naar de Toul Sleng Prison geweest (waar je het bloed van de martelingen nog ziet liggen) en naar de ‘killing fields”. Dit laatste heeft mij echt behoorlijk stil gekregen…de mensenbotten en kleding komt door regen omhoog drijven en daar loop je vervolgens over. Ook de verhalen van de mensen zelf, die door de audio tour galmende, creërden rillingen over je rug…ondanks de hitte.
Ik heb echt respect gekregen voor dit mooie land en de mensen die erin wonen. Bedenk dat nog geen 10 jaar geleden voor hen pas echt ‘de vrijheid’ begon..en zoveel lachende mensen heb ik echt nog nooit tijdens een reis gezien.
In Siem Reap aangekomen hadden wij besloten de fantastische Angkor regio te onderzoeken met de fiets. Lekker op zijn Hollands. Toch is 30 kilometer fietsen in 38 graden niet echt aan te raden…bikram spinning is gewoon echt niet mijn ding. De tempels zelf waren super mooi. Wel moet ik eerlijk zeggen dat ik hallucineerde door de hitte en dus ook minder kon genieten, maar misschien ook wel mooiere dingen heb gezien dan dat er werkelijk waren te zien :-P . De tweede dag hebben wij de zonsopgang gezien op een van de tempels die uitkijkt op Angkor Wat. Fantastische ervaring! Wel een groep Japanners over de rand naar beneden gegooid :-) . De derde dag kwam Tom (ontmoet in Mui NE) met zijn vriendin ook naar Siem Reap. Mooie avonden en tochten in tuktuks mee beleefd.
Toen was er de bustocht naar Bangkok. Lang leve de airco. Natuurlijk zijn wij weer een bankpas verloren…in de automaat…maar hallo het is ook gewoon fuckin’ heet hiero.
In bangok aangekomen hadden wij direct het idee in Europa te zijn beland. KFC, Mcdonalds, noem het maar op. Oja de tuktuks hier zijn duidelijk weggeconcurreerd door de maffia taxi chauffeurs. Bangkok is een interessante stad met veel gezichten. Aziatisch en Europees in een mooie gemixte milkshake. Het enige was…zoooooo ongeloooflijk ziek HEET. Drie dagen banjeren door 39 graden is echt een fysieke en geestelijke en relationele uitdaging! Conclusie: -2 in Nederland…kom maar door!!!!

Please specify a Flickr ID for this gallery

Môt hai ba, yo!

Oftewel, één..twee..drie..proost! Dat hebben wij de laatste weken veel geroepen. De zelf gebrouwde rijstenwijn, oftewel ‘happy water’ kan ik de komende tig jaar niet meer zien.. MAAR vreemd genoeg kreeg ik er geen ‘driesten-koppijn’ van :-) , dat scheelde.
De afgelopen weken hebben wij genoten van het Vietnamese leven aan de kust. Mui Ne is eigenlijk voor niemand aan te raden..tenzij je gek bent op kitesurfen òf op Russische vrouwen (de mannen zijn echt TE lelijk namelijk..). Zoals jullie weten zijn Paul en ik in ieder geval beide gek op het eerste. Daarnaast hadden wij een zeer chill hotel met een zwembad en iedere ochtend ontbijt. Wij hebben ons uitstekend vermaakt.
Het leuke aan een aantal weken op één plek zitten is dat je de (sub)cultuur en mensen beter leert kennen. Iedere dag ontmoetten we dezelfde mensen van en bij de kiteschool. Een mix van Vietnamezen, Europeanen, Russen, Australiërs, Israëliërs en Canadezen. Al snel voelt alles en iedereen vertrouwd. In de avonden gingen we met zijn allen eten en daarna drankjes drinken rondom het kampvuur bij de waxbar. Kortom: het perfecte leven.
Via onze nieuwe vrienden van de VKS (Vietnam kiteboarding school) hebben wij een kijkje kunnen nemen in de typische Vietnamese keuken. Niet alleen hebben wij ons ziek gegeten aan de phô, maar ook krokodil, kikker, geit en struisvogel hebben de revu gepasseerd. Op sommige momenten was ik blij dat ik al enig happy water had genuttigd, alvorens de maaltijd te nuttigen :-p. Vooral het einde van de maaltijd was een feest. Dan was het namelijk tijd voor het ‘chicken-head’ spel. Dit gaat als volgt: men neme het overgebleven gebraden hoofdje van de kip, prikt deze op een stok en doet deze in een leeg bierflesje. Vervolgens mag iedereen aan de tafel tegen de kop schieten met zijn/haar vinger. Degene naar wie de ‘checken-head’ wijst moet een shot happy water nemen. De laatste shot uit de fles wordt gevolgd door het ETEN van de kop. Thank god dat wij beide nooit de laatste zijn geworden…
Daarnaast heb ik nog nooit van mijn leven zo mooi gezongen tijdens karaoke…ik had gewoon 100 punten! Er zijn volgens mij zelfs beelden van..maar die kunnen beter niet openbaar gemaakt worden.
Natuurlijk was er ook nog mijn verjaardag. Tom (mijn nieuwe vietnamese broertje) had een fantastische taart geregeld die ik om twaalf uur mocht uitblazen. Daar stond ik dan. Met mijn blote voeten op het strand taart aan te snijden..in februari!! De helft van de taart belande overigens op een ieders gezicht. Dat schijnt leuk te zijn ;-) .
Wat ook zeker genoemd moet worden is het feit dat ik voor het eerst ‘gesprongen’ en ‘toe side’ gereden heb!! Zie foto’s, dan snap je het. Paul kan tegenwoordig al de ‘front’ en ‘back roll’!! Foto’s volgen :-p.
Dan was er nog ons middagje motorbiken. Gelukkig is het niet zo dodelijk hectisch als in Hanoi, maar in Mui Ne zijn ook zeker veel motoren te vinden. We hebben het overleefd dankzij Paul zijn rijvaardigheid en anticipatie vermogen. Ik ben echter zo’n vijf keer stilletjes gestorven achterop…
We hebben het oude vissersdorpje bezocht en zijn bij de zandduinen geweest. Een goede invulling van een windloze dag :-) .
Na ruim vijf weken MuiNe was het tijd om verder te gaan, naar Saigon. Saigon is eigenlijk nu Ho Chi Minh city maar elke Vietnamees zegt Saigon, dus ik ook. Vergeleken met Hanoi oogt Saigon een stuk rijker en meer westers. Paul en ik vonden het hierdoor ook iets minder ‘leuk’ dan Hanoi. Toch is dit zeker een stad om gezien te hebben. Al is het alleen om de geschiedenis ervan. Zeer schokkende foto’s gezien in het war museum…en ‘agent orange’ is echt geen oranje agent..:-(
Wij hebben ook een dagtrip door de Mekong delta gedaan. Mooi om te zien hoe de mensen daar leven in dit vruchtbare gebied. De ter plekke gemaakte kokossnoepjes zijn gruwelijk lekker.
Drie dagen geleden zijn wij met de bus vertrokken naar Phnom Phen in Cambodja. De busreis en grensovergang met visum regelen ging vlekkeloos. Dan heb ik het voor het gemak niet over de zes uur durende muzikale terreur van Vietnamese popsterren op dvd, die door de bus galmde :-) .
Over Cambodja blog ik de volgende keer! Daaaaaaag!!

Please specify a Flickr ID for this gallery