Life is VANtastic!!!

Time flies when you’re having fun…waaat alweer drie weken niet geblogd?
In Mackay hebben wij ultiem kunnen genieten van de gastvrijheid van Josh & Sabine. Twee keer per dag een warme douche, steaks op de BBQ, wijn en rum in overvloed en zelfs een avond met de boot gevaren rondom de eilandjes voor de kust van Mackay. Naast de gastvrijheid hebben we ook kennisgemaakt met het hart van het Australische nationalisme: sugar cane! Na een twee uur durende tour in een ‘real australian sugar mill’ is onze kijk op suiker voor de rest van ons leven veranderd.
Na 6 dagen gebivakkeerd te hebben in Mackay besloten wij verder te trekken naar het zuiden. Al snel voelden we ons geamputeerd want de lonely planet lag nog ergens in dat mooie huis..:-s.
Desondanks verschillende mooie plekken aangedaan, krokodillen ingeruild voor kwallen in alle soorten en maten, dronken geworden bij de rum proeverij van de enige echte Bundaberg rum en 1000 km afgelegd in één week.
Is iemand van jullie wel eens wakker geworden van een muis die op zoek is naar eten in je o zo fijne kamer? Denk daar eens aan en besef je dan hoe je je voelt als je ‘iets’ hoort knagen in je ‘keuken’ maar in dit geval is je keuken 2cm aan het eind van je bed gesitueerd…in je campervan. Mooi hoor zo’n national park maar die beesten moeten toch echt buiten blijven! Enfin, weinig slaap en een vervroegde lenteschoonmaak was het gevolg en Frits was weer helemaal het beestvrije mannetje.
Ook hebben we onze eerste echte fikse regenbui meegemaakt en wel op de dag dat we Jelle gingen ontmoeten…what are the ods??? Maar niet getreurd want na een dag regen brak gelukkig de zon weer hevig door en kon ik eindelijk mijn kite kunstjes laten zien aan mijn leraar :-) . Paul besloot die dag zich te laten onderdompelen door een golf van 4 meter..wat geen gewenst effect had op zijn toch al wat zeer doende rug (die bedden!). Kennen jullie de tantaluskwelling? Dat is waar Paul in zit…want och och wat was er wind de afgelopen dagen! Ik ben trouwens ook verliefd geworden op de koala. Dit beestje heb ik leren kennen in de Australian zoo ‘home of the crocodile hunter’. En man wat zijn krokodillen toch eng in het echt!
Nu in brisbane beland met wederom Josh & Sabine en natuurlijk nog steeds Jelle. Genieten van het werkloze leven…oftewel het leven is nog steeds VANtastic!!!

en er was wind…

Zo hallo allemaal, het is alweer bijna tijd om mezelf eerst weer even voor te stellen…
drie weken niets gepost..schande! Maar ik ga het goed maken. Onderaan kunnen jullie namelijk flink wat fotomateriaal aanschouwen.
Tja waar moet ik beginnen? Wij blijven ons hier begeven in paradijselijke sferen. Zo’n drie weken geleden begon de wind ook echter aan te trekken. Voor mij dus geen excuses meer  mogelijk. Ik moest en zal mij in het water begeven met een kite. Ondanks de waarschuwingen voor krokodillen dus gewoon gaan. Eerst hebben wij een aantal dagen gekite bij Port Douglas. Ik maakte nog steeds geen echte meters. Paul begon al aardig met zijn kont de lucht in te gaan…ik hielt mijn hart vast. Na 5 dagen was het tijd om weer een tropisch regenwoud park te bezoeken met de bijbehorende ‘creeks’ en ‘waterfalls’. Hoe bizar is het dat paul en ik gewoon ‘geen zin’ meer hadden, in nog een wandeltocht door dit o zo mooie regenwoud…zou het verzadiging zijn of gewoon enorme verwennerietus?
Ik denk het laatste :-)
Na een fantastische route langs de kuststrook en een pitstop bij autobarn in Cairns (toko waar we frits gekocht hebben), zijn we terecht gekomen bij Mission beach. Wederom adembenemend mooi strand. En hier was het waar paul zijn eerste echte hardcore mannen bbq heeft gemaakt. Gruwelijk lekker.
Na wat adviezen van locals kwamen wij terecht bij Alva beach. Toen was er wind…en wind…en wind. Fantastisch mooie plek. Water verschilde zo’n meter of drie tussen de getijen door. Wat inhoud dat er een mega lagoon ontstond waar ik overal kon staan in het water. Perfecte condities om nu eens echte meters te gaan maken….en OF dat gelukt is!!
Na een week onafgebroken bezig te zijn geweest met elkaar, de zee, de wind en mijn boek..vertrokken we naar airlie’s beach. De poort naar de whitsunday islands. Hier konden we er niet omheen om een zeiltocht te boeken. Zo gezegd zo gedikkiedaan. Twee dagen zeilen met wederom: veel wind. Vijfenveertig graden schuin hangen, schildpadden voorbij zien zwemmen, gesnorkeld tussen de vissen en heel wat mooie reef kunnen aanschouwen en he…laten we het vooral niet over het slapen op de boot hebben. Whitehaven beach, waar wij ‘s nachts lagen aangemeerd, bestaat uit 98% puur glas. Dames en heren: dat is pas echt wit en zacht!
Nu beland in Mackay bij een vriend van Jelle. Super gastvrije mensen..en wellicht kan ik hen morgen mij kunstjes laten zien want dan is er……wait for it…..WIND!!!

 

Please specify a Flickr ID for this gallery

Één maand verder…

Tijd is een relatief begrip..een maand weg…veel indrukken opgedaan.
De vraag blijft echter: hoeveel maanden kunnen we nog weg blijven?
Vooraf een budgettering gemaakt van wat we dachten uit te gaan geven, lukt dit ons ook?

Daar gaat deze blog over…

- één maand oftewel 31 dagen oftewel 744 uren
- 500 km met de station wagon gereden
- 1409 km met Frits de bus gereden
- aantal onbetaalde nachten: 21 nachten
- aantal keren NIET zelf gekookt: 5 keren
- aantal bezoekers libertatum.nl: 643 keren

Uitgegeven Beraamd
eten/drinken: $841,23 ($667) –> -
overnachtingskosten $353,80 ($833) –> +
benzine/reiskosten: $466.77 ($144) –> -
extra uitgaven: $430,40 ($444) –> +

Uitgegeven totaal: $2142.20
Aanvankelijk gebudgeteert: $2128,00

Kortom: de benzine is toch duurder dan dat we dachten. De boodschappen zijn nóg duurder dan dat we dachten. Het slapen in de wijde natuur bevalt ons goed. We doen genoeg extra dingen zoals we van te voren hadden bedacht.

Wij zijn tevreden met het resultaat, maar de slimme lezers onder ons weten maar al te goed:

– in het verleden behaalde resultaten, bieden geen garanties voor de toekomst -

Para..para…paradise!!!

Tja waar begin je een ‘kort verhaal’ na anderhalve week miljoenen indrukken opgedaan te hebben? Want zo is het hier…al je zintuigen draaien overuren. Je ruikt dingen die je nooit eerder geroken hebt. Je hoort geluiden van dieren, planten en bomen die je nog nooit gehoord hebt. Je ruikt geuren die je nooit eerder geroken hebt. Je proeft fruit en vlees zoals het nog nooit geproefd heeft. Je voelt dingen die je nooit eerder zo gevoeld hebt (denk aan stromend tropisch regenwoud water uit een waterval over je hete voetjes) en tenslotte zie je dingen waarvan je alleen dacht dat ze in het paradijs zouden bestaan…

En dat allemaal, begon op donderdag 20 september toen wij dan eindelijk onze campervan konden gaan betrekken. Hoe blij kun je zijn met nog geen 8 m2! Onze eerste route was naar Port Douglas. Een chique strandplaats met een strand genaamd ’4 Miles Beach’. De lengte van het strand spreekt dus voor zich. Dit zou de ultieme kite spot geweest zijn, ware het niet dat de wind was gaan liggen. Uitgebreid onze aangeschafte hangmatten uitgeprobeerd. Geen overbodige luxe. Hier ook onze eerste ‘wild kamperen’ actie gehad. Midden in een woonwijk, gordijntjes dicht en tukken. Ik geloof dat Paul en ik gezamenlijk 4 uur geslapen hebben die nacht…maar hè alles went.

Ons volgende doel was ‘Cape Tribulation’. Op dit punt in het noorden van Queensland eindigt het tropisch regenwoud IN de zee…fantastisch mooi! Hierbij gaan de foto’s voor zich spreken. Dan denk je na de hierboven beschreven plek wel het paradijs gehad te hebben…maar toen waren we nog niet bij Archers point geweest. Dit ligt nog noordelijker vlakbij Cooktown. Cooktown zelf, is een dorp dat je bereikt door drie uur lang door de outback te rijden. Overal bosbrandjes om je heen en heel wat loslopend wild (vee en walibi’s). Cooktown is alsof de tijd 150 jaar heeft stil gestaan. Enfin Archers point: super kite sessies gehad. Paul dan, want ik kak nog steeds in na 5 meter gevaren te hebben…maar deze plek was echt super! Wild kamperen praktisch in de zee. Geen bereik op je telefoon. Enkel contact met elkaar en wat anderen metgezellen op dit paradijselijke plekje.

Na drie dagen terug naar Cooktown gegaan omdat wij het wel gênant vonden worden om wéér drinkwater bij de ‘buren’ te gaan bietsen. Toen toch besloten naar het beruchte en beroemde festival uit het ‘noorden’ te gaan: Waliby Creek Festival. Zeer interessant om een keer van dichtbij mee gemaakt te hebben. Hippies bestaan nog steeds. Genoten van de muziek en onze ogen uit gekeken. Ook nog een geweldig mooie waterval op ons lijstje er bij kunnen zetten.

Vandaag de route naar het zuiden weer opgepakt. Noordelijker dan dit gaan we dus niet. Ik heb vandaag voor het eerst gereden. Links. Vraag maar aan Paul hoe dat ging…

Liefs en liefde.

van mij

Wisten jullie dat:
* wij meteen een aanrijding hadden toen wij onze campervan startte…: hoezo staat ie ook in zijn achteruit?
* de grootste spin tot nu toe gezien zo’n 10 cm was (slik..)
* je in Australië als dank voor het redden van iemands kite een zak wiet als bedankje krijgt
* wiet in Australië net zo sterk is als een sigaret
* walibi’s in plaats van weg te springen van je auto (als je met 110 km per uur aan komt karren) juist voor je auto gaan springen
* je van kokosnoot-haar een armband kunt maken

links rijden…links rijden…LINKS RIJDEN!!!!!

Alweer een week down under…
De campervan is helaas nog niet in ons bezit. Wegens het onverwachts overlijden van een auto reparateur kan onze ‘apk’ nog steeds niet afgegeven worden. Ja ook hier hebben we tegenslagen te verduren. Toch mag dat de pret niet drukken, dus zijn we overgestapt op plan B. Paul heeft met zijn mooie blauw/groene ogen een station wagon voor noppes kunnen fixen :-) .
De eerste tocht was natuurlijk naar het strand waar wij al snel onze kitespullen hadden uitgepakt. De eerste uurtjes op het water zijn gemaakt! Wel door Paul want bij mij waren het eerder minuten…maar ach ieder zo zijn tijd denk ik dan. Het blijft namelijk toch wel spannend om met je kont in de zee te liggen waar ze waarschuwen voor verdwaalde croc’s…
Na twee dagen op het strand te hebben rond gedwarreld en op een camping gestaan te hebben in Palm Cove hadden wij besloten een watervallen tour voor onszelf te organiseren (je kan deze ook georganiseerd doen maar hè daar hebben wij geen geld voor en we zijn sowieso toeristen schuw…). Deze tocht was super mooi. Je hebt hier tropische regenwouden en watervallen alsof het niets is. De camera is uitgetest zullen we maar zeggen…en met een beetje mazzel is het resultaat daarvan hier ergens op de site te aanschouwen.
Op de camping in Innisfail een eerste uitnodiging mogen ontvangen van typisch Australische zestigers. Na een heerlijke kop thee, eigen gemaakte cake, 1000 anekdotes en een tafel vol foto’s verder.. kunnen we concluderen dat Gale en haar man (naam kwijt) hele lieve Australiërs zijn waarbij we wellicht nog wel langs gaan als we in Victoria aankomen tegen de kerst…
Gisteravond op de tweede dag van onze watervallen tour kwamen we aan het eind van de middag bij ‘The boulders’ (zie foto) een gratis campsite tegen. Zeer mooie natuur, check ook even de vlinder bij de foto’s, die vliegen gewoon langs je hoofd…kortom natuurliefde in overvloed!!!!

Fact checker:
* rechts rijden in een land waar het links moet is niet leuk….
* wanneer je je knipperlicht aandoet, gaan ineens je ruiten wissen..
* wifi-internet dateert uit de prehistorie
* als mensen zeggen ‘hi,how are you doing’ bij de kassa of op straat zijn ze niet echt geïnteresseerd in hoe het met je gaat ;-)

Please specify a Flickr ID for this gallery

Cairns, dichterbij dan je denkt…

10-09-2012 Dag 1

Om 8.00 uur ‘s ochtend opgehaald door mijn ouders. Na een heerlijke file die mij absoluut geen stress bezorgde..onze ouders uitgezwaaid. Om vervolgens om 10.55, al zittend in het vliegtuig, te horen dat we ‘helaas nog even moeten wachten voor take-off’….12.00 uur gingen we de lucht in…

Twaalf uur later geland in Singapore..40 minuten overstap tijd (!!) jammerrr geen peukje voor Paul

11-09-2012 Dag 2

Temazepam, we zweren erbij. Met dank aan Marlies hebben we beide de tweede vlucht 6 uur geslapen! Aankomst Sydney, gratis wifi dus eerste contact met het thuisfront gemaakt. Laatste vlucht van Sydney naar Cairns geen bijzonderheden.  Hostel: denk aan een doorsnee jeugdgevangenis in Amsterdam voor de verbouwing en zo ziet het er uit..

12-09-2012 we zijn gestopt met het denken in dagen

We zijn om 11.00 uur onze tijd opgestaan, müsli reep uit het vliegtuig als ontbijt en de straat op. Denk aan een mix van ‘je eigen Amerikaanse vooroordelen over hoe Amerika er uit ziet’ en ‘de mainstreet in Euro Disney’ en je ziet Cairns voor je. Ik zou nou niet echt direct hier hoeven te wonen, maar toch voel je je er  prettig. Na een leuk onverstaanbaar gesprek met een echte sales Aussie, hebben we de route naar de auto verhuur/koop gevonden. Jawel we hebben een contract getekend, de campervan gaat morgen door de keuring heen, maar we zijn blij jullie te mogen aankondigen dat we onze tijdelijk huis gevonden hebben! Foto’s volgen en nu…avondeten!!!

De facts checker:

  • afstand vliegende km Amsterdam-cairns= 21.407 km
  • het is hier GMT +9
  • Quarter pounder menu KLEIN MacDonalds= €5,60
  • de Hamam handdoek droogt Paul zijn lichaam wel, maar zijn haar blijft nat
  • de 37,50€ kostende bagage bag van bever kan de vlucht niet heelhuids doorstaan, we geven Monkey de schuld…
  • om drie uur ‘s nachts hebben ze ook hier kotsende pubers